Kiklad Adalari: desalinizasyon icin 13 belediyeye 2,8 milyon avro

İçişleri Bakanı Theodoros Livanios’un kararıyla, ülke belediyelerine yalnızca desalinizasyon tesislerinin işletme giderleri için 5.000.000 avro dağıtılıyor. Yayımlanan dağılıma göre, Kiklad Adaları’ndaki on üç belediye toplam 2.801.569,75 avro alıyor; bu tutar toplamın yüzde 56’sından fazlasına karşılık geliyor. Tutarlar işletme giderlerini, yani öncelikle elektrik, bakım ve tesislerin sarf malzemelerini kapsıyor, yeni tesis inşasını değil. Kaynakların yarısından fazlasının tek bir ada grubunda toplanması, Kiklad Adaları’nın içme suyu üretimi için yapay yöntemlere ne kadar bağımlı olduğunu ortaya koyuyor.

En büyük pay 593.082,18 avroyla Santorini’ye gidiyor. Onu 496.677,32 avroyla Syros-Ermoupoli ve 443.925,27 avroyla Naksos ve Küçük Kiklad Adaları izliyor. Mikonos’a 257.215,21 avro, Paros’a 249.770,70 avro, Tinos’a 171.839,05 avro, Milos’a 142.992,71 avro ve İos’a 106.128,71 avro düşüyor. Daha küçük tutarlar ise 103.561,05 avroyla Sifnos, 83.812,21 avroyla Amorgos, 56.482,14 avroyla Kythnos, 51.776,21 avroyla Antiparos ve 44.306,99 avroyla Folegandros’a gidiyor. Sıralama genel olarak her adanın turizm hareketliliğinin büyüklüğünü izliyor; ilk üç ada Kiklad payının yarısından fazlasını alıyor.

Kiklad Adaları için desalinizasyon tamamlayıcı bir çözüm değil; birçok durumda, nüfusun katlandığı ve doğal kaynakların yetmediği yaz aylarında temel içme suyu kaynağı. İşletme maliyeti, tüketimin en yüksek olduğu tam da bu aylarda belediye bütçelerine yükleniyor; bu nedenle dağıtım yatırım değil cari giderlere yönelik. Sorunun boyutu son ayların tablosundan da görülüyor: Amorgos’ta Katapola’da desalinizasyon tesislerinin açılışı yapılırken, Antiparos Belediyesi sakinlere ve ziyaretçilere yönelik su tasarrufu tavsiyeleri yayımlamıştı. Yaz başında ayrıca bölgedeki 19 belediyeye 3,27 milyon avro dağıtımı duyurulmuştu.

Burada aktarılan veriler, Kykladiki’nin yayımladığı şekliyle dağıtım listesinden alınmıştır ve ikinci bir kaynakla doğrulanmamıştır. Metnin yazıldığı sırada, belediye başına oranların doğrudan orijinal belgeden kontrol edilebilmesi için kararın Diavgeia’daki internet kayıt numarası tespit edilemedi. Bir sonraki adım, tutarların hak sahibi belediyelere aktarılması ve bütçelerin ilgili kodlarında yansıtılarak cari mali yıl içinde kullanılabilir hale gelmesi. Tutarların her tesisin gerçek yıllık işletme maliyetini karşılayıp karşılamadığı mevcut duyurudan anlaşılmıyor; her belediyenin payının hangi kriterlerle hesaplandığı da belirtilmiyor.